شعر بسیار زیبایی از فریدون عزیز:

  نخستین نگاهی ، که ما را به هم دوخت!
نخستین سلامی ، که در جان ما شعله افروخت ،
نخستین کلامی که دل های ما را
به بوی خوش آشنایی سپرد و،
به مهمانی عشق برد ؛
پر از مهر بودی...
       پر از نور بودم...!
همه شوق بودی...
        همه شور بودم...!
چه خوش لحظه هایی که، دزدانه ، از هم
 نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم!
         چه خوش لحظه هایی که« می خواهمت » را
به شرم و خموشی – نگفتیم و گفتیم !
 
دو آوای تنهایی سرگشته بودیم ،
رها در گذرگاه هستی ،
به سوی هم از دورها پر گشودیم .
 
چه خوش لحظه هایی که هم را شنیدیم .
چه خوش لحظه هایی که در هم وزیدیم .
 
تو با آن صفای خدایی
تو با آن دل و جان سرشار از روشنایی
                               ازین خاکیان دور بودی . 
 
من آن مرغ شیدا
در آن بالنده عطرو رویا ،
بر آن شاخه های فرارفته تا عالم بی خیالی؛
چه مغرور بودم ...
      چه مغرور بودم...!
                                                    
دریغا ، دریغا ، ندیدیم که دستی در این آسمان ها ،
چه بر لوح پیشانی ما نوشته ست !
دریغا در آن قصه ها و غزل ها نخواندیم ،
که آب و گل عشق را با غم سرشته ست !
فریب و فسون جهان را
تو کر بودی ا ی دوست
                من کور بودم ....!
 
از آن روزها- آه - عمری گذشته ست !
درین روزگاران بی روشنایی
که در این تیره شب های غمگین که دیگر
ندانی کجایم
       ندانم کجایی ! 
 
چو با یاد آن روزها می نشینم
چویاد تو را پیش رو می نشانم
دل جاودان عاشقم را
          به دنبال آن لحظه ها می کشانم
سرشکی به همراه این بیت ها می فشانم :
 
نخستین نگاهی که ما را به دوخت
       نخستین کلامی ، که دل های ما را
به بوی خوش آشنایی سپرد و
به مهمانی عشق برد ؛
پر از مهر بودی...
 پر از نور بودم...